ஒரு இரயில் பயணத்தில்....

சமீபத்தில் படித்த ஆங்கில சிறுகதை…நீங்களும் அதை ரசிப்பதற்கு இங்கு தமிழ்படுத்தியுள்ளேன்…

வயதான முதியவர் தன் 25 வயது வாலிப பையனை அழைத்துக்கொண்டு இரயிலில் பிரயாணம் செய்வதற்கு ஏறி அமருகிறார்.

இரயில் புறப்பட்டது

இவர்களின் இருக்கைக்கு எதிரில் இளம் தம்பதியினர் வந்தமர்ந்தார்கள்.

அந்த வாலிபர் தன் வயதான தந்தையிடம்
“அப்பா…அப்பா…ஜன்னல் பக்கம் நான் உட்காந்துக்கிறேனே”… என்று கேட்க அவரும் ‘சரிப்பா… வா உட்கார்’ என்று தன்னை நகர்த்திக் கொண்டார்.

இரயில் வேகமாக சென்றுக் கொண்டிருந்தது

அந்த வாலிபர் ஒரு கையை ஜன்னலுக்கு வெளியே நீட்டிப்பார்த்தார். காற்று அவருடைய கையில் பட்டு பின்னுக்கு தள்ளின.
இவர் பார்த்த மரங்கள் செடிகள் அனைத்தும் இரயிலின் ஒட்டத்தில் பின்னுக்கு சென்றன.

அந்த வாலிபனுக்கு ஆச்சரியமும் சந்தோசமுமாக இருந்தது. உடனே தன் தந்தையிடம்
“அப்பா…அப்பா…இங்கபாருங்க எல்லாமே பின்னாடி போகுது”…என்றான்.
வயதான தந்தை தன் மகனின் சந்தோசத்தைக் கண்டு புன்முறுவல் பூத்தார்.

அந்த வாலிபனின் செயல்களை எதிரில் அமர்ந்திருந்த தம்பதியினர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
25 வயது வாலிபன் சின்னபிள்ளைமாதிரி நடந்துக்கிறானே… பாவம் மனோநிலை சரியில்லாதவன்போல் தெரிகிறான் என்று எண்ணிக்கொண்டார்கள்.

கொஞ்சதூரம் சென்றப்பின் மீண்டும் அந்த வாலிபன் தன் தந்தையிடம்

“அப்பா…அப்பா…அங்கப்பாருங்க அதுதானேமேகம் .? இருட்டிக்கிட்டு நமக்கு பின்னாடி போகுதே” என்றான்.

அதற்கும் அந்தமுதியவர் புன்முறுவல் ப+த்தார்.

சற்று நேரம் அமைதியாக பெரிய நிபுணர்போல் ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அப்பொழுது மழைத்தூறு ஆரம்பித்தது… தன் தந்தையிடம்

“அப்பா… அப்பா…இதுதான் மழையாப்பா… என்னைத் தொடுதுப்பா”…என்று ஜன்னலில் தலைநீட்டி கண்களை மூடிக் கொண்டு நனைந்தான்…அவனுக்கு சந்தோசம் அதிகரித்தது.

அந்த வாலிபனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த தம்பதியினர் அந்த முதியவரிடம்

‘உங்க பையனை நல்ல ஆஸ்பத்திரியில காண்பிக்கலாமே’.? என்றார்கள்

அதற்கு அந்த முதியவர்

“ஆஸ்பத்திரியிலிருந்துதான் வருகிறோம்.இன்றைக்கு தான் என்பையனுக்கு கண் கிடைத்திருக்கிறது உலகத்தை இன்றுதான் முதல் முறையாகப் பார்க்கிறான்” என்றார்.

தூத்துக்குடியில் ப்ரோட்டா

ஒவ்வொரு ஊர் மக்களும், அவர்கள் ஊரை விட்டு வெளியே செல்லும் போது, அவர்கள் ஊருக்கே உரிய சில விசேஷ விஷயங்களை விட்டு செல்கிறார்கள். தூத்துக்குடி மக்களுக்கு, ப்ரோட்டா. உப்பு, மீன் - இதையெல்லாம் விட ப்ரோட்டா ஒரு வகையில் வேறுபடுகிறது. அந்த மாதிரி தயார் செய்யப்படுவதையோ, பரிமாறப்படுவதையோ எங்கும் பார்த்ததில்லை. சுவைத்ததில்லை. (விருதுநகரில் சாப்பிட்டதில்லை)

இங்கு இதை பரோட்டா, புரோட்டா என்றெல்லாம் சொல்வதில்லை. ப்ரோட்டா, ரொட்டி அல்லது செட். வித்தியாசமா இருக்குல்ல? தூத்துக்குடியில் ப்ரோட்டா என்ற தலைப்பில் பிஎச்டி’யே பண்ணலாம். நான் ஒரு பதிவுவோடு நிறுத்தி கொள்கிறேன்.

தூத்துக்குடி தெருக்களில் பத்து அடி எடுத்து வைப்பதற்குள், ஒரு பேக்கரியையோ, ப்ரோட்டா கடையையோ காணலாம். பேக்கரியில் இருக்கும், தூத்துக்குடியின் இன்னொரு ஸ்பெஷலான மக்ரோனை பற்றி, இன்னொரு பதிவில் காணலாம். ப்ரோட்டா கடைக்கு ஹோட்டல் என்றோ, உணவகம் என்றோ சாதாரணமாக பெயர் வைத்துவிட மாட்டார்கள். நைட் கிளப். 

நைட் கிளப் என்றதும் மங்கிய வெளிச்சத்தில் அரைகுறை உடையில் ஆடும் பெண்கள் நினைவுக்கு வருகிறார்களா? தூத்துக்குடியில் இருப்பவர்களுக்கு அப்படி எதுவும் நினைவுக்கு வராது. ஒரு பத்துக்கு பத்து சதுர அடிக்கும் குறைவான அளவில் இருக்கும் கடைதான் நினைவுக்கு வரும். இந்த அளவு கடைக்குள்ளேயே, பத்து பதினைந்து பேருக்கு சுட சுட ப்ரோட்டா பரிமாறப்படும் வித்தையை ஹோட்டல் மேனேஜ்மெண்ட்டில் இருப்பவர்கள், இங்கு வந்து பார்த்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

பரோட்டா பொதுவாக எப்படி செய்வார்கள்? மைதா மாவுல உப்பு போட்டு, தண்ணி விட்டு பிசைஞ்சு, அப்புறம் எண்ணெய் விட்டு, உருட்டி, ஒவ்வொரு உருண்டையையும் தட்டி, அடித்து, பெரிய கைக்குட்டை போல் பறக்க விட்டு, அதை அப்படியே சுருட்டி, திரும்ப வட்ட வடிவில் உருட்டி, தோசைக்கல்லில் போடுவார்கள். ஆனா, இங்கே மெத்தடே வேற. தோசைக்கல்லில் போடுவதற்கு பதில், எண்ணெய்யில் பொறிப்பார்கள். அதற்கு முன், தோசைக்கல்லில் வாட்டுவதும் உண்டு. இதனால், ப்ரோட்டா சும்மா மொறு மொறுவென வரும். பை டிபால்ட், உங்கள் இலைக்கு பிய்த்து போட்டே வரும். தொட்டுக்க, இல்லையில்லை, குழப்பி அடிக்க சால்னா வரும். சால்னாவில் இரு வகைகள் இருக்கும். காரமானது ஒன்று. காரம் குறைவானது ஒன்று. அதற்கு மேல், சிக்கன் ப்ரை, சில்லி சிக்கன், மட்டன் சுக்கா, காடை, கௌதாரி, புறா, ஆம்லேட், ஆப்பாயில் இதையெல்லாம் வாங்கி கொள்ளலாம். பார்சலில் வாங்கி சென்றால், வேறொரு சுவை. வழக்கம் போல், தயிர் வெங்காயம் இலவசம். பெரும்பாலும் வெறும் வெங்காயம், தயிர் இல்லாமல்.

பொதுவாக, இந்த நைட் கிளப்களில், இட்லி, பூரி போன்றவற்றை எதிர்பார்க்கக்கூடாது. சில கடைகளில், தோசை, இடியாப்பம், ஆப்பம் கிடைக்கும். அதற்கும் சால்னா தான். சட்னி, சாம்பார்? ம்ஹும். சமீபத்தில் சேலம் சென்றபோது, பஸ் ஸ்டாண்ட் பக்கமிருக்கும் செல்வி மெஸ்ஸில் ‘இங்கு சைவம் கிடையாது’ என்ற போர்ட்டை என் நண்பர்கள் ஆச்சர்யமாக பார்த்தார்கள். போர்டு வைக்காமலேயே, தூத்துக்குடி நைட் கிளப்களில் அதுதான் பாலிஸி. அதனால், இக்கடைகள் அசைவக்காரர்களுக்கே எக்ஸ்க்ளுசிவ்வானது.

அப்ப, இட்லி, தோசைக்கு எங்கு செல்வது? அதற்கு வேறு ஓட்டல்கள் உண்டு. அவை சாதாரணமாக மற்ற ஊர்களில் இருப்பது போல் காலை முதல் இரவு வரை இருக்கும். நைட் கிளப்கள் நைட் மட்டுமே. காலையில் மூடி கிடக்கும். மதியத்திற்கு பிறகு, சாயந்தரம் வாக்கில் திறப்பார்கள். ஒருவர் அடுப்பு, பாத்திரங்களை எடுத்து வெளியே வைப்பார். இன்னொருவர் வெங்காயம் வெட்ட ஆரம்பிப்பார். அந்த நேரத்தில், அடுப்பை வைத்தவர், எண்ணெயை ஊற்றி சால்னா, கிரேவிக்கான வேலையை ஆரம்பிப்பார். இன்னொருவரோ, ப்ரோட்டாவுக்கான மாவை பிசைய ஆரம்பித்து விடுவார். இந்நேரத்திற்கு, ஊரே சால்னா வாசனையில் மூழ்கி இருக்கும்.

ஒரு கடையில் அதிகபட்சம் நாலு பேர்தான் வேலைக்கு இருப்பார்கள். பெரிய கடை என்றால், இன்னும் இரண்டு மூன்று பேர்கள் இருப்பார்கள். அவ்வளவு தான். நீங்கள் தான் நீங்கள் சாப்பிட்ட இலையை எடுத்து வெளியே போட்டுவிட்டு, கை கழுவ வேண்டும். ஒருவர் ப்ரோட்டா சுட சுட பொறித்து கொண்டே இருப்பார். இன்னொருவர் அதை சுக்கு நூறாய் பிய்த்து நமக்கு பரிமாறிக்கொண்டே இருப்பார். இன்னொருவர், பார்சலுக்கு வந்தவர்களை ஹேண்டில் செய்து கொண்டு இருப்பார். பஸ் ஸ்டாண்ட் பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு கடையில், ப்ரோட்டாவை பிய்க்க ஒரு மெஷின் வைத்திருந்தார்கள். டெக்னாலஜி. சமீபத்தில் பார்த்து ஷாக்காயிட்டேன்.

கடைக்கு கடை ப்ரோட்டா மாறுப்படும். அளவுகளில் மட்டுமில்லாமல், சுவையிலும். சில கடைகளில், பொறிக்காத மெது மெது பரோட்டா கிடைக்கும். ஒரு முறை பார்த்து, ஒரு கடையின் சுவை பிடித்து விட்டால், சந்தா கொடுக்காமலேயே அந்த கடையின் ஆயுள்கால மெம்பர் ஆகிவிடுவீர்கள். அளவுக்கு ஏற்றது போல், ப்ரோட்டா விலை இருக்கும். தற்போதைய நிலையில், ரூபாய் மூன்றில் இருந்து பத்து வரை.

எண்ணெய்யில் பொறிப்பதால், கொலட்ஸ்ரால் அபாயம் இருக்கிறது. காரமா எங்க சாப்பிட்டாலும், அல்சர் வரும். மற்றபடி, சூடாக இருப்பதால், வேறு எந்த உபாதைகளும் வருவதில்லை. சால்னாவில் இருக்கும் இஞ்சி, கிராம்பு, பட்டை, ஏலக்காய் போன்றவற்றால், ஏதேனும் மருத்துவ நன்மை இருக்கிறதா என்பதை ஆராய்ச்சி செய்துதான் கண்டுப்பிடிக்க வேண்டும். ஊருக்குள், இதைத்தான் தினமும் சாப்பிட்டுக்கொண்டு நிறைய பேர் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள். அதனால், ஒருமுறை சாப்பிடுபவர்கள், தயங்காமல் இறங்கி பட்டைய கிளப்பலாம். தண்ணீர், கையோடு கொண்டு செல்வது உசிதம். இல்லாவிட்டால், வீடு வந்து குடிக்கலாம்.

The Importance of Open Communication

 Open communication is vital in every relationship. Having an open communication between parents and children is one of the best thing in life. Sharing feelings, thoughts and ideas binds them more, strengthens their love and widens understanding though they are apart. It is not too late yet if you are not used to it, you could start practicing good communication with your loved ones today. And, if you are consistent to it definitely everything will follow.

 Parents plans and do everything that is best for their children. So, even if they do not ask their children to return the favor for all their cares, their children usually thinks what is best for their parents especially by the time that they are no longer staying with their parents and cannot immediately respond to their parents needs as much as they love to. Elderly care topics like finding the right nursing home or in-home health care and other relevant topics for elderly needs could easily be tackled to parents though they are still on their productive and active age if there is an open communication between parents and children.

 Having a great relationship and good communication with your parents with the assurance of your care though you will be miles apart in the future and opening the elderly care topics with them as early as possible will open their minds and let them understand better of their future needs. They could even help you choose of the right facilities for their future needs like nursing homes that offers great nursing home services.

 To find a nursing home or a great facility that they could feel at home with while all their needs are being catered is a great achievement not just to children but to the seniors as well. If your parent’s sense that you care and love them and your plans is for their best, for them to live a healthy, happy and longer lives, these will act as their motivators to be on state that you want them to be and, will love and understand you more. Open communication between children and parents especially when parents are on their senior years is much more needed than any other stages in life, hope everyone will understand its importance.

ARM Osprey @ 2 GHz

I am sure this is old news for a lot of you folks. This Cortex-A9 processor release is a direct competetor to Intel ATOM and is geared for the netbook segment. This is the first time ARM seems to deviate away from their core business model of focussing primarily on Low Power processors for Mobile handheld to processors targeting bleeding edge performance.

This time around ARM has released a physical IP Implementation called Osprey running @ 2 GHz. They claim that this processor is 1/3 the size of ATOM in the TSMC 40G process and consumes less then half as much power. Not sure if anyone will license and use the physical IP as such in an SOC. Most ARM licensees (TI, Samsung, Nvidia, broadcom, qualcomm) currently license the soft IP and implement the core physically (in silicon) using EDA tools from Synopsys, Cadence, Mentor and Magma.

These are interesting times in the design community using ARM IP. They dont have much work left than pack a few boxes after paying a few million quid to ARM :). 

Only time will tell if the strategy for ARM of taking on Intel headon (well not really!, throw in a few qualcomm's, TI's, broadcoms and samsung's in there!) will materialize as this core cannot run a full fledged desktop operating system like windows XP. It runs windows Mobile and Linux OS.

Kudos to their processor architecture, hardware design and software teams for taking Intel Head on in the new application processor space....

Good Work

For over ten years now, Khushroo Poacha has stood by the sole belief that to do good work you don't need money. Poacha runs indianblooddonors.com (IBD), a site that lets blood donors and patients in need of blood connect with each other almost instantaneously. He also does not accept cash donations.
The site has been live for almost ten years and with over 50,000 donors in its database, IBD is perhaps a classic example of what the Internet is truly capable of. But more importantly, it is a reflection of a single human being's desire to make a difference to this world.
It all started in the mid-'90s when Khushroo Poacha, an employee with the Indian Railways in Nagpur saw a doctor being beaten up because he couldn't save a patient's life. No one in the mob seemed to understand that it was the lack of blood that caused the death.
"A few years later, I witnessed the death of a welder because he couldn't get blood. The two incidents really shook me up," Poacha says, "And that was when I expressed to my wife my desire of doing something."
Poacha, however, had no clue about how he could make a difference until one day, sitting in a cyber cafe with a 56 kbps connection, the idea came to him.
"I did not know head or toe of the Internet, let alone about domain names, but I knew this would be the tool that would make a difference," he says, explaining the dotcom extension to the site.
Over the next few months, Poacha liquidated practically all his savings, purchased a domain name and started up indianblooddonors.com.
"During the time, there were no companies booking or hosting web domains in India. I was paying USD 300 every three months to keep the site live and running. Meanwhile, I had spent almost Rs 40,000 in developing the site and had gone practically bankrupt," he says.
Poacha says he even went to a local newspaper to place an ad. "I needed visibility and that was the only way I thought I could reach out to the people. The day the ad appeared, I was expecting a flood of registrations," he recollects. "No one registered."
The silver lining to the dark cloud came when someone from the outskirts of his hometown Nagpur contacted him, expressing interest. "It was a saving grace," Poacha says.
Meanwhile, the dotcom bubble had burst and Poacha was being told what a fool he had been. And then there were household expenses to be taken care of too.
"There were many occasions when unpaid phone bills would be lying in the house and there would be no money to pay them off," Poacha recollects, adding that "things always have a way of sorting themselves out. And mysteriously during such times, a cheque would make its way into the mailbox."
Poacha admits that his wife was quite apprehensive about his endeavour. "But she believed in me," he says, "And that has made all the difference."
Visibility, however, was still an issue. No publication was willing to write about him. No major hospital or blood bank was interested in taking his calls.
And then the 2001 Gujarat Earthquake happened. As visuals of the devastation flashed before his eyes on television, Poacha realised yet again he had to do something.
Only this time he knew just what.
"I called up (television channel) Zee News [ Get Quote ] and requested them to flash the site's name on the ticker and they agreed."
Five minutes later, the ticker was live. Ten minutes later, the site crashed.
"I spoke to the people who were hosting the site (by now website hosting had started off in India) and explained to them the situation. They immediately put me on a fresh server and over the next three days or so I received some 3,500 odd registrations," Poacha recollects.
Realising the difference he had made, the 42-year-old started working on getting visibility again.
Over the next few months, Poacha had contacted every major magazine and sure enough, a few responded. "Outlook (magazine) wrote about me, then (British newspaper) The Guardian followed suit and then came the BBC," he says.
Along the way, IBD had also gone mobile. All you had to do was type out a message and send it to a short code and you'd have a list of blood donors in your inbox.
As luck would have it, the service became far too popular for Poacha's pocket. "By then I had stopped taking cash donations and had to discontinue it," he says.
Interestingly, IBD is not yet registered as an NGO. "We function as individuals. We don't take donations and only accept bumper stickers (of IBD) and postage stamps to send out those stickers and create awareness," he says, "I was asked to deliver a lecture at IIM during a social entrepreneurship seminar and was asked what my sustenance model was. I replied I didn't have one. And I have been doing this for the last ten years."
Today, the database of IBD is growing at the rate of 10-15 users every day and the requests have grown from 25 to 40 per day.
Poacha says he eats, drinks and breathes IBD. "The zeal I had ten years ago has not diminished and the site continuously sees innovation." The latest, Poacha tells us, is the option of being an exclusive donor to one patient.
"During my journey, I realised there were some patients who required blood every month. So if you want, we can put you onto them so you can continue making a sustained difference to one person's life."
IBD is currently on an auto pilot mode and Poacha continues to keep his day job. He says, "Initially I would take the calls and personally connect the donor with the patient's relative. But I know only three languages and I'd get calls from all over India," he laughs.
Poacha recounts an incident that never left him: "A man from Chandigarh called me and told me he was desperately seeking A-ive blood for his 2-year-old. About five minutes after the call, he got the (difficult to find) blood group he needed. Soon after the surgery he called me up crying, thanking me for saving his child's life. For me, it was just another day at work. But his whole world was at stake that day. I can never forget that call."
Last year Poacha was invited to the Asian Social Entrepreneurs Summit 2008 in South Korea where venture capitalists argued that it wasn't possible to sustain an endeavour without money. He says, "I pointed out that Mother Teresa [ Images ] had no revenue model when she started the Missionaries of Charity. If you want to do good work, you simply do it."
For someone who has sustained his enterprise for a decade with just a few bumper stickers and postage stamps, Khushroo Poacha knows best.

ஊரார் கவிதை

எப்போதோ
நீ விட்டுச் சென்ற
குரலின் விரல்களை
இன்னமும்
இறுகப் பற்றிக் கொண்டு நடக்கிறேன்.

பார்வையற்ற ஒருவனின்
பாதங்களுக்குக்
கீழே
பரவும் வெளிச்சம் போல
பயனற்று வழிகிறது
என் எதிர்பார்ப்பின் கதறல்.

உன் குரலில்
இப்போது
இனிமை கூடியிருக்கலாம்.
அல்லது
கரகரப்பு கலந்திருக்கலாம்.

அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைத்தவற்றில்
மிகப் பழமையான
சிற்பம் போல,
அதிகபட்சக் கவனத்துடனே
அன்றைய உன் குரலை
பாதுகாக்கிறேன்.

அந்தக் ஒலிக்குள் இருக்கும்
மொழி
என்னைக் காயப்படுத்திய
விலகலின் வார்த்தை தான்,
ஆனாலும்
விலக்காமல் வைத்திருக்கிறேன்.

ஒருவேளை
அந்தக் குரல் தொலைந்து
போனால்,
மீண்டும் ஒரு குரலுக்காய்
உன் வாசலுக்கு
யாசகனாய் வருவேனோ என்னும்
பயத்துடன்.

All I Wanted Was SomeOne To Care For Me
All I Wanted Was SomeOne Who Would Be There For Me
All I Ever Wanted Was SomeOne Who Would Be True
All I Ever Wanted Was SomeOne like You

In my life I learned how 2 love,
how 2 smile,
how 2 B happy,
how 2 B strong,
But I couldn’t learn how not 2 miss U…

*****************************
நீ கருவுற்றிருந்ததால் ஒருவருக்குத்தான் அன்னை கருணைஉற்றால் அனைவருக்கும் அன்னை

*****************************
பக்கத் தில் இருந்தும்
பார்க்காமல் இருக்கிறாய்

கேட்கத் தெரிந்தும்
கேட்காமல் இருக்கிறாய்

பேசத் தெரிந்தும்
பேசாமல் இருக்கிறாய்

என் நிலை தெரிந்தும்
தெரியாததுபோல் இருக்கிறாய்

என் மனம் அறிந்தும்
மௌனமாய் இருக்கிறாய்

மௌனம் ஒன்றே கொண்டு
அழும் என் நிலை, ஏனோ மாற்றார் அறியார்
நீயுமா?

வருவாய் ஒரு நாள் என் அருகில்
என்ற நம்பிக்கையோடு
வழி(லி) மேல் விழி வைத்து... 

எனது கவிதை

வெள்ளை நிலா கொள்ளை போனது அமாவாசை இரவில்.....

வினாக்களுக்கு விடை கிடைக்கும் போது .... கனவுகளுக்கு நிஜம் கிடைக்கும்...

நான் உன்னிடம் கேட்டது ...
நீ என்னிடம் கேட்டது ...
நமக்கு கிடைத்தது ...
யாருக்கு மகிழ்ச்சி ???

விடை : A) எனக்கு B) உனக்கு C) வக்கீல் -

நட்பு என்பது கடல் அலை மாதிரி விழுந்தா எழுந்திருக்கலாம் ... ஆனா, காதல் என்பது சுனாமி மாதிரி விழுந்தா எழுந்திருக்க முடியாது....

விடைகள் இல்லாத வினாக்களும் ... நீ இல்லாத வாழ்கையும் ... ஒன்று தான்...

*** சூரியன் கூட ஓவியம் வரைகிறது .... உன் நிழல் *** 

Welcome to Vignesh Web Page

Hi all, I heartly welcomes you to view this Webpage